– उमेश बन्जाडे
सडक पेटिमा
बर्दीवालहरु धम्क्याउँदै थिए
आज हाम्रै चल्छ !
फुलिवालहरु गम्किदै थिए
जित हाम्रै हुन्छ
यद्यपि म सोंचमग्न भएँ
किन सन्किएका यि – सरकारी लाइसेन्सहरु ?
ए…. ! हिजो
संविधान दिवस पो होइ’च !
नुतनताको तिलाञ्जलि छर्किएर
जारी भएको न्यास्रो संविधान
समानताको अश्लील पन्चामृत बाँडेर
घोषित भएको भोको कानुन
कयौं निर्मलाहरुको बलात्कार गरेर
कुन सँस्कार स्थापित गर्न चाहान्छ ?
त्राहिमाम घाँटीहरुमा बन्दुक घोचेर
कहाँको पुरस्कार हत्याउन उछिट्टिन्छ ?
बिसन्चोमा परेकाछन् वस्तिहरु
लटरम्म फलेका सपनामाथी चट्याङ झर्दा
थलियकाछन् झुपडीहरु
गाउँमा दरबार बिहिन सिंहमात्रै आईपुग्दा
हिंस्रक बाघ र छिल्लिएका साँढेहरु
बुर्कुसी मारिरहेछन् मत्ताउँदै गल्लिहरुमा
ब्वाँसाहरुको परमादेश पूरा गर्न
झम्टिरहेछन् – अशक्त भुइँमान्छेहरुलाई
अनि गिज्याई रहेछन् – नयाँ संविधानलाई !
संविधानका नाङ्गा बुँदा केलाउँदै
घुम्ने मेचमा पलेटी कसि
जसरी निदाएथे पुस्तौंदेखि भुँडी तेर्साउँदै
राणा, पञ्चे र राजाहरु
उसैलाई चुनौती दिँदैछन् वर्तमानका साहुहरु
बेथिति उदाङ्गो भएर छताछुल्ल हुँदापनि
यो कम्युनिष्ट सत्ताको आँखाबाट
रसाउँदैन एकचिम्टी लाज
महशुस छैन कुनै पश्चाताप
छ त केवल दम्भ र उद्दण्ड
सनक र खोक्रो रनक !
यो संविधानले ल्याएको बुट्यानघारिमा
कहिलेसम्म निमोठिनु पर्ने स्कुलेनानिहरु ?
कुशासनको निर्दयी ढिंकिमा
कतिन्जेल कुच्याउनु पर्ने न्यायका स्वरहरु ?
स्याउले झुपडिका खुशिहरू भुत्ल्याउँदै
कुन युगसम्म बरालिन्छ यो देशको राज्यसत्ता?
गम्छाले आँसु पुछ्दै – कहिलेसम्म रुन्छन् ?
युद्ध भुमरीमा हौंसिदै
जीवन निफनिएका सिरानघरे कान्छिहरु !
जुनदिन
असमान पर्खालहरु भत्काउँदै
गाउँहरुले निर्धक्क गर्नेछन्
तिम्रो अन्धो कानुन च्यात्ने दिनको शंखघोष
त्यसैदिन
खस्नेछ एउटा भयानक पहिरो
तिम्रो बार्दलिको बाटो भएर
बगाउनेछ तमसुक जस्तै फोस्रा संविधानका धाराहरु
र, उपेक्षित गाउँहरुले
चुम्नेछन् मुक्तिको भुइँ !
लमही नगरपालिका वडा नम्बर ३ जखेरा ताल, देउखुरी – दाङ
