जीवनको यात्रा जहिले पनि सोझो हुदैन। कहिले काँडाघारी त कहिले अँध्यारो सुरुङ। कहिले विश्वासघातको चोट त कहिले जीवनमैत्री आत्माहरूको अकल्पनीय साथ। तर त्यही कठिन मोडमा कोही यस्तो भेटिन्छ, जसले मानवता, करुणा र विश्वासको अर्थ फेरि सम्झाइदिन्छ।
म एक सामान्य शिक्षक हुँ। स्थान – दाङको गढवा गाउँपालिका। जीवन अनुशासनमा चलाउने, भोलिको पुस्ता तयार पार्ने मेरो काम हो। तर त्यो साँझ म आफैँ एकदम असहाय विद्यार्थीझैँ भइसकेको थिएँ – भोक, थकान र अन्जान अँध्यारोमा हराएको।
भालुवाङबाट गढवा फर्कंदै थिएँ। साँझको ७:३० बजेको थियो। काठमाडौं–धनगढी डिलक्स बस चढें, योजना थियो लमहीसम्म पुगेर त्यहाँबाट अर्को गाडी चढ्ने। हरेक यात्रु आफ्नै गन्तव्यमा डुबेको थियो, म पनि आफ्नो सोचमा हराउँदै थिएँ।
८:१५ तिर गाडी देउखुरीको ‘हाइवे फुडमार्ट’ अगाडि रोकियो। थकाइले चुर भइसकेको शरीर र खाली पेटले खाना खोज्यो। मनले भन्यो, “अब गढवामा पुग्दा रात ढलिसकेको हुनेछ, यहाँ खाएर जानु बेस।”
खाना खाएँ, अनि शौचालयतिर लागें। झोलामा मेरो सबै थोक थियो – नगद, नागरिकता, कागजपत्र, कपडा, मेरो अस्तित्व। तर शौचालय जाँदा बोकेर जान असहज लागेर गाडीको क्याबिनमै छाडें।
जब फर्किएर आएँ — गाडी गइसकेको रहेछ।
त्यो क्षण… समय रोकिएकोजस्तो लाग्यो। म मूर्तिवत उभिएको, हावासँग डराइरहेको, एक्लिएको, भित्रबाट चिच्याउँदै थियो — “अब म के गरूँ?”
न पैसा, न सम्पर्क। रात, एक अन्जान ठाउँ, एक जना पनि चिनिने मान्छे छैन। एउटा शिक्षक – तर अहिले आफैँ सिक्न खोजिरहेको – “विश्वास गुम्दा, सबै गुम्दोरहेछ।”
त्यसपछि म हिम्मत सम्हालेर होटेल सञ्चालक प्रकाश राज शर्माकहाँ गएँ। उहाँ — अग्ला, सौम्य, अनुहारमा शान्त मुस्कान — मलाई देखेर अघि आउनुभयो। मैले काँपेको स्वरमा घटना सुनाएँ, आँखामा आँसु रोकिएनन्।
उहाँले केही सोच्नुभएन। इन्ट्री रजिस्टर खोल्नुभयो, गाडी नम्बर हेर्नुभयो, फोन उठाएर ड्राइभरलाई सम्पर्क गर्न थाल्नुभयो। त्यो बेला रातको १० बजिसकेको थियो, होटेलमा सयौं ग्राहकहरू थिए, व्यस्तता उच्च थियो आफ्नो ब्यस्तताको प्रवाह नगरी उहाँ मेरो पीडामा समर्पित हुनुहुन्थ्यो।
गाडी निकै टाढा पुगिसकेको रहेछ। झोला फर्कन गाह्रो थियो। उहाँले आग्रह गरेर गाडी चालकलाई अमिलिया प्रहरी बिटमा झोला बुझाउन भन्नुभयो। झोला सुरक्षित थियो।
तर म कहाँ सुरक्षित थिएँ र?
मेरो खल्तीमा एक रुपैयाँ पनि थिएन। हिँडेर लमही जान ३ किलोमिटरको बाटो — रातको सुनसान, डर र निराशाले घेरिएको।
म उहाँतिर हेरेँ — आँखा रसाएर सोधेँ, “अब के गरूँ सर?”
त्यस क्षण, उहाँले केही नबोली काउन्टरबाट १००० रुपैयाँ निकाल्नुभयो। मेरो हातमा राखिदिंदै भन्नुभयो —
“यो रात काट्नलाई यति पुग्छ। चिन्ता नगर्नु
केही समस्या परे फोन गर्नु म आउँछु।”
म बोल्न सकिन। धन्यवाद भन्ने शब्द पनि सानो लागिरहेको थियो।
उहाँले मलाई एउटा गाडीमा राखेर लमही पठाइदिनुभयो। त्यहाँबाट गढवाका लागि गाडी थिएन। एक अटोवाला भेटें — उसले १५०० रुपैयाँ माग्यो ७ किलोमिटरका लागि। म यति धेरै कसरी दिन सक्छु गोजिमा १००० मात्रै छ । सबै बिबरण सुनाए तर पनि अटो चालकले मानेनन।
अन्तिम आशामा, म लमहीकै पौडेल होटेल गएँ। त्यहाँका साहुजीले मेरो कुरा सुने, गहिरो सहानुभूति देखाउँदै भने —
“कोठा खाली छ, सुत्नुस्। पैसा? बिहान हेरौंला।”
बिहान जब तिर्न खोजें — उहाँ मुस्काउँदै भन्नुभयो,
“पैसा मलाई होइन, अर्को संकटमा परेका मान्छेलाई दिनुहोला ।”
लिन मान्दै मान्नुभएन।
त्यो रात जीवनको एक अध्याय बन्यो — जहाँ मलाई किताबले नभइ, मानिसहरूले शिक्षा दिए।
प्रहरी बिटमा झोला पाउँदा त्यो भन्दा ठूलो सन्तोष त्यहाँका सुरक्षाकर्मीहरूको आत्मीय व्यवहारले भयो। अनि विद्यालय फर्किएँ — शारीरिक रूपमा ठीक, तर मानसिक रूपमा परिवर्तन भएको मान्छे। मनमा एउटै अनुहार घुमिरह्यो — होटेलका त्यही भद्र, सच्चा मान्छे।
त्यसपछि, विद्यालय सकिएपछि म १००० रुपैयाँ लिएर उहाँलाई भेट्न गएँ।
उहाँ हाँस्नुभयो —
“पैसा चाहिएको थियो, सहयोग गरें। लिनु पर्ने भन्ने छैन।”
र फेरि थप्नुभयो —
“यात्रुहरूलाई खाना मात्र होइन, साथ पनि दिन सक्छौं। तिमी इमान्दार छौ, तिमीलाई सघाउन पाउनु मेरो लागि सौभाग्य हो।”
त्यसपछि हामी धेरैबेर कुरा गर्यौ छोटो समयमै धेरै आत्मियता बढ्यो हाम्रो त्यही आत्मीयता सँगै एक तस्बिर खिच्यौं।
त्यो तस्बिर म आज पनि हेरिरहन्छु। त्यो फोटोमा अनुहारभन्दा गहिरो कुराहरू छन् — विश्वास, करुणा, दया, मानवता।
त्यो दिन मैले बुझेँ —
देवता केवल मन्दिरमा होइनन्। कहिलेकाहीँ, हाइवेका होटलमा पनि भेटिन्छन् — सादा लुगा, गम्भीर स्वर, र असल हृदय लिएर।
यदि तपाईं कहिल्यै कुनै अप्ठ्यारोमा पर्नुभयो भने, याद गर्नुहोस् न आत्तिनुहोस — तपाईं एक्लो हुनुहुन्न। तपाईंको समस्यामा कहीँ न कहीँ, कुनै न कुनै देवदूत पर्खिरहेको छ।
तर यदि तपाईं सक्षम हुनुहुन्छ भने, आफैँ त्यो देवदूत बन्न सक्नुहुन्छ। किनकि असल आत्मा कहिल्यै मर्दैनन — तिनीहरू अरूको भित्र बाँचिरहन्छन्।
