काठमाडौं ,२ मंसिर । जेनजी आन्दोलनका नारा, भीड र राप–तरंग अहिले सडकबाट हराएजस्तो देखिन्छ। तर भदौ २३ र २४ का घटनाले छाडेका घाउ भने अझै पनि जीवित छन्। राजनीतिक समीकरण फेरिँदै गर्दा अस्पतालभित्रका बेडमा थुनिएका घाइते युवाहरू जीवन–मृत्युको अनिश्चितताको बीचमा संघर्ष गरिरहेका छन्। आन्दोलन सडकमा सकिएको भए पनि अस्पतालमा सुरू भएको युद्ध लगातार जारी छ।
ढकबहादुरको अपूर्ण बिहान बेड नं. ७ को सास रोकिने शान्ति
शिक्षण अस्पताल महाराजगञ्जको आइसियु कोठामा १८ वर्षीय ढकबहादुर नेपाली दुई महिनादेखि उपचाररत छन्। घाइते अवस्थामा उनी कैदीझैँ अड्किएका छन् तर उनको ‘अपराध’ राजनीति होइन, आवाज उठाउनु मात्र थियो। पोखरामा भएको भिडन्तका क्रममा लागेको गोलीले उनको शरीर घाँटीदेखि तलसम्म निष्क्रिय बनाइदिएको छ।
उनकी आमा युद नेपाली भन्छिन्, “मेरो छोराले फेरि हिँडलान्, बोल्लान्, बस् यही हो मेरो आन्दोलन।”
दुई महिनादेखि उनी निरन्तर चमत्कारको प्रतीक्षामा छिन् तर हरेक साँझ अस्पतालको मौनताले उनको आशालाई फेरि झस्काउने गर्छ।
सन्तोषको चुप्पी आँखाले रात चिर्न छाड्यो, कानले आवाज छुट्याउन
जुम्लाका २६ वर्षीय सन्तोष बोहरा हाल शिक्षण अस्पतालको बेड नं. ४१२ मा उपचाररत छन्। जेनजी आन्दोलनका क्रममा लागेको गोलीका कारण उनले दुवै आँखा गुमाए। टाउकोमा लागेको गहिरो चोटका कारण उनको श्रवणशक्ति समेत हराइसकेको छ। अहिले उनी पूर्ण रूपमा शून्यताको संसारमा छन्।
उनकी श्रीमती निर्मला खड्का भन्छिन्, “हाम्रा राजनीतिक माग छैनन्, उसको आँखाले फेरि उज्यालो देखे बस् त्यही चमत्कार चाहिएको छ।” यो केवल एक परिवारको पीडा होइन, आन्दोलनको अदृश्य मूल्य हो।
संख्याभन्दा ठूलो सत्य अस्पतालका कोठामा बाँचिरहेका कथाहरू
स्वास्थ्य मन्त्रालयका अनुसार हालसम्म १० घाइते विभिन्न अस्पतालमा उपचाररत छन्। तर संख्या मात्रले उनीहरूको वास्तविकता बताउन सक्दैन। ती बेडहरूमा अपूर्ण सपनाहरू, थामिएका करिअर, भविष्यको अनिश्चितता, र परिवारका आँसुले बुनिएको कथाहरू छिपिएका छन्।
राष्ट्रिय ट्रमा सेन्टर, शिक्षण अस्पताल, बी एन्ड बी, काठमाडौं मेडिकल कलेज र बिराटनगरको नोबेल मेडिकल अस्पतालमा घाइतेहरूको उपचार जारी छ।
कसैको शरीर टाँका मिलाउँदै छ, कसैको मनमा अझै गहिरो घाउ बसिरहेको छ।
राजनीति बोलिरहेछ, तर घाइतेहरू मौन छन् ।
घाइतेहरूको अवस्था बुझ्न नेताहरू अस्पताल पुगे, फोटो खिचियो, प्रतिवद्धता सुनियो। तर पीडित परिवारहरू भन्छन्, “हाम्रो पीडा सुन्ने वास्तविक आवाज कहाँ छ?”
आन्दोलन सकिए पनि घर फर्किन नसक्ने अवस्था, थेरापी, भविष्यको चिन्ता र पुनर्स्थापनाको प्रश्न अझै अनुत्तरित छन्।
मुख्य प्रश्न – के आन्दोलनको ‘मूल्य’ तिरेर यी युवाहरूले जीवन फेरि पाउनेछन्?
जेनजी आन्दोलनपछि देशले राजनीतिक परिवर्तन देख्यो। सरकार ढल्यो, नयाँ शक्ति आयो, मुलुक चुनावतिर अघि बढ्दैछ।
तर आन्दोलनले दिएको सबैभन्दा ठूलो घाउ यी १० युवा अझै अस्पतालमै भविष्यसँग जुधिरहेका छन्।
उनीहरूले खोजेको परिवर्तन अहिले अस्पतालको शय्यामा एकै प्रश्नमा सीमित छ ।जीवन। उपचार। सम्मान। पुनर्स्थापना।
यो केवल अस्पतालको मेडिकल रिपोर्ट होइन, यो युवाहरूको अनसुने चित्कार हो, जसले उपमहाद्वीपभरि फैलिएको राजनीतिक असन्तुष्टिको वास्तविक मूल्य सम्झाइरहेको छ।
अन्तिम शब्द सडकमा आन्दोलन टुंगियो, तर न्यायको आन्दोलन अझै सुरू छ।
अब देशका नेतृत्वकर्ताहरू, नीति निर्माता र नागरिक सबैले आत्मसमीक्षा गर्नुपर्ने समय आएको छ।
“सडकमा घाइते भएका यी युवाहरूले आफ्नो भविष्य फेरि उठाउन पाउनेछन् कि पाउने छैनन्?”
यही प्रश्नको उत्तर नै जेनजी आन्दोलनको वास्तविक सफलता वा असफलताको मापन हुनेछ।
